Kościół Diuczej Wiary
 
 

Kościół Diuczej Wiary

 

Księga Aklamacji Powagi 4, 1-7

[1] Przyglądał się Senat sytuacji w Księstwie i zasmuciło go bardzo, to co ujrzał. Brat bratu bluźnił, syn ojcu się sprzeciwiał, bliźni bliźniemu zło czynił, a majestat Księcia był naruszon. [2] Posłał tedy Senat między lud upadający swoich uczniów, którzy w ciągu wieków podobali się Księciu i zostali wyniesieni do godności arystokratycznych. [3] Kazał im wybrać spośród siebie najgodniejszego, by nimi przewodził, a tym, którzy do najwyższych godności byli wyniesieni, w opiece powierzył odpowiednie domeny, które ich sercom odpowiadały.

[4] Zebrali się więc w Nim, a On był w nich. [5] Radzili od świtu do zmroku i po dziesięciokroć rozchodzili się do swych domostw, by ostatniego dnia wybrać spośród siebie najgodniejszego. [6] Wyprowadził ich wówczas z Senatu między lud prosty pozostałych stanów i począł nauczać, a sama Powaga mówiła przez niego: [7] Ci z Was, którzy pójdą ze mną, a Powagę chcą w sobie umocnić, doczesne miejsce w Senacie posiądą u kresu drogi, a wieczne w Powadze odnajdą!

Oto Słowa Powagi.
Powadze niech będą dzięki!